پشت گردانيد و فخر فروخت و بزرگى كرد و گفت : اين [ قرآن ] جز سحرى كه تأثير مىنهد چيز ديگر نيست . اين سخن جز سخن بشر نيست . زود است كه او را به جهنم اندازم . . . سِحر ناميدن قرآن از سوى مخالفان پيامبر به جهت تأثير فورى و عميق قرآن در شنونده بوده است . سحر يعنى تأثير فورى ، مخالفان وقتى مىديدند مردم به محض شنيدن قرآن از آن متأثر مىشوند ، مىگفتند : او ساحر است و مردم را مسحور كلام خويش مىكند . غافل از اينكه كلام الهى فوق سحر و جادو بوده و جاذب فطرتهاى پاك و ضمير صاف به سوى خود مىباشد . مُعَلّقات سَبْع يكى از دلايل اعجاز لفظى قرآن كريم برخورد عرب جاهلى با معلقات سبع بود . معلقات سبع عبارت است از هفت اثر ادبى شعرى كه سالهاى متمادى به عنوان شاهكار شعرى عرب از ديوارهاى كعبه آويزان شده بود . اين اشعار هنوز هم در نوع خود جزء آثار ادبى برتر به حساب مىآيد . وقتى يكى از آيات سورهء هود را نوشته و در كنار معلقات سبع قرار دادند . قريش به گمان اينكه ، اين هم شعر تازه‌اى است همهء آنها را از كعبه برداشتند و با اين كار به برترى ادبى قرآن قائل گشتند . آن آيه چنين است . وَ قيلَ يا ارْضُ ابْلَعى ماءَكِ وَ يا سَماءُ اقلِعى وَغيضَ الْماءُ وَ قُضِى الْامْرُ وَاسْتَوَتْ عَلَى الْجُودِىِّ وَ قيلَ بُعْداً لِلْقَوْمِ الظَّالِمينَ « 1 » و گفته شد اى زمين آب خود را فرو بر ، و اى آسمان از باريدن باز ايست . و آب به زمين فرو شد و امر الهى برقرار گشت و كشتى در كوه جودى لنگر گرفت

--> ( 1 ) - هود 44